สถานที่เรียนของพวกเราน่าอยู่

ดำเนินชีวิตของพวกเราตั้งแต่เริ่มเข้าศึกษา ก็เสมือนเป็นการที่พวกเราฝึกหัดการใช้ชีวิตในสังคมไปในตัวตั้งแต่ว่าเด็กซึ่งพวกเราก็มิได้นึกถึงหัวข้อนี้เลยว่าการเรียนนั้นมีคุณประโยชน์กับตัวเราเองหลายด้านมากมาย

ไม่ใช่แค่เรียนไปวันๆเพื่อรับไปจบ พวกเราได้บทเรียนอะไรหลายๆอย่างในสังคมที่เรียกว่า สถานที่เรียน แม้กระนั้นจะต้องบอกตามจริงว่าพวกเราในวัยเด็กทุกคนขี้เกียจคร้านที่จะไปสถานศึกษาเพียงแต่เนื่องจากจำเป็นต้องตื่นยามเช้า รวมทั้ง จำเป็นต้องไปรับทราบเรื่องราวที่ไม่ต้องการทราบ หรือบางทีอาจจะกลัวอาจารย์ตีเมื่อมิได้ทำการบ้านจากที่อาจารย์สั่ง ผมเห็นว่านั้นเป็น เสน่ห์ของการเล่าเรียนเลยก็ว่าได้
สำหรับเพื่อการใช่ชีวิตในรั้วสถานที่เรียนตั้งแต่วัยเด็กพวกเรามักมิได้คิดถึงผลการที่พวกเราจำเป็นต้องมาสถานที่เรียน จนกระทั่งเมื่อพวกเราจบการศึกษาและก็เริ่มปฏิบัติงานวันนั้นล่ะ พวกเราจะระลึกถึงวันในขณะที่พวกเราอยู่ในสถานศึกษาขึ้นมาโดยทันที มาเอ่ยถึงคุณประโยชน์ซึ่งมาจากสถานที่เรียน
พวกเราได้อะไรจากการที่พวกเราไปสถานศึกษาบ้าง
สิ่งแรกเลยเป็นได้ทำความเข้าใจวิชา การใช้ภาษาต่างๆซึ่งก่อนที่จะพวกเราจะเข้ามาเรียนนั้นพวกเราเพียงแค่ทราบคำศัพท์การพูดแค่เพียงติดต่อทั้วไปเพียงแค่นั้นแม้กระนั้นพวกเรามิได้รู้ดีถึงความสุขที่โดยความเป็นจริงของมันเลย แม้กระนั้นการที่พวกเราได้เข้าไปเรียนพวกเราก็จะได้ทราบถึงความหมายของคำกล่าวแต่ละคำ ทั้งที่ยังไม่ตายคุณประโยชน์รวมทั้งคำกล่าวสั้นๆวึ่งคำกล่าวนั้น สามารถรังควานคนได้ นอกเหนือจากการรู้เรื่องรู้ราวหายของภาษาแล้ว ยังได้ฝึกหัดการเขียนหนังสือ เป็นเรื่องสำคัญสำหรับในการดำเนินชีวิตในอนาคตมากมาย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเรายังจำต้องทำความเข้าใจวิชาต่างๆเว้นเสียแต่เรื่องภาษา ดังเช่นว่าการ เรียนศิลป์ ต่างๆและก็ การบริหารร่างกาย การใช้งานเครื่องมือติดต่อสื่อสารอย่างคอมพิวเตอร์ สิ่งพวกนี้สามารถเอาไปใช้ชีวิต ใช้ประโยชน์ได้เป็นอย่างมากในอนาคต แม้กระนั้นขณะนั้นพวกเราอาจไม่ได้ตั้งใจอย่างเอาจริงเอาจังแน่ๆ แม้กระนั้นสิ่งที่พวกเราคนจำนวนไม่น้อยลืมไปอีกหนึ่งสิ่งก็คือ การได้ฝึกฝนดำรงชีวิตในสังคมภายนอกที่ไม่ใช่บ้านของพวกเรา ขณะนั้นพวกเราก็แค่เรียนไป ปฏิบัติหน้าที่สิ่งที่จะต้องทำไป แม้กระนั้นประสบการณ์ที่พวกเราได้จากการใช้ชีวิตในสถานศึกษานั้น พวกเราได้ดูดซับมาเรื่อยจนถึงเติบโตรวมทั้งคิดได้
การศึกษาเล่าเรียนเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุดของมนุษย์ การได้ดำรงชีวิตในโณงเรียนมันมิได้ห่วยอย่างที่ตอนเป็นเด็กคิดเลย พอเพียงพวกเราโตขึ้นพวกเราจะทราบได้เลยว่าชีวิตตอนวัยเด็กเป็นช่วงชีวิตที่เป็นสุขที่สุด เชื่อเลยว่าเมื่อถึงวัยทำงานแล้วทุกคนมักคิดสนุกสนานๆขึ้นมาอย่างแน่แท้ว่า “เราต้องการกลับไปเป็นเด็กอีกทีจัง” ด้วยเหตุว่าผมเองก็แอบคิดแบบงั้นแบบเดียวกันมันบันเทิงใจแบบไม่ต้องคิดอะไรจำนวนมาก แต่ตอนนี้พวกเราก็จำต้องปฏิบัติภารกิจของพวกเราเพื่อดำรงชีวิตถัดไป จำเป็นต้องขอบพระคุณสถานที่เรียนทุกหัวระแหงที่พวกเราเรียนที่ได้ให้อะไรหลายๆราวกับพวกเรา ผมก็เลยกลับคิดถึงเพลงๆนึงที่เคยทราบตอนเรียน มันมีประโยคที่ว่า สถานศึกษาของพวกเราน่าอยู่ ซึ่งในตอนนี้ผมก็โตขึ้นมาในวัยทำงานแล้วพอกลับมานึกถึงขณะนั้นก็กลีบมีความคิดว่า สถานศึกษาของพวกเราน่าอยู่จริงๆครับผม

Author: Neil Mendoza